اثر آیات قرآن بر انسان قابل تعریف نیست.
هر کس خود را در معرض آیات قرآن قرار میدهد و آن را تلاوت می کند؛ در معرض یک معجزه قرار میگیرد.
هم انسان موجود پیچیده ای است و هم قرآن بسیار ژرف و عمیق است.
این دو را به هم برسانیم. این دو برای هم آفریده شده اند.

استاد علیرضا پناهیان


کاش عاشق قرآن شویم.....
کاش.....









برچسب ها: قرآن، عاشق، انسان و قرآن، معجزه، تلاوت قرآن، استادپناهیان، آیات قرآن،  

تاریخ : شنبه 6 مرداد 1397 | 09:59 ب.ظ | نویسنده : سما آبی | نظرات
انس آدمى با هر چیز ریشه در ارج و اهمیتى دارد که انسان براى آن چیز قائل است ره‏پویان راه یقین و سالکان وادى علم و معرفت از آن‏جا که محبوبترین محبوب را ذات اقدس خداوند می دانند و فقط دل در گرو او دارند، کتاب او را که پرتوى از ذات او و واسطه سخن خداوند با بندگان است - پر منزلت و تنها طریق هدایت می دانند از این‏رو با آن انس ویژه ‏اى داشته و قلب و جان و اعمال خویش را با آن گوهر حیاتبخش خدایى می ‏کنند.

قرآن کریم به لزوم این انس اشاره کرده است. از مؤمنان می ‏خواهد با تلاوت آیات آن، اولین مرحله‏ ى انس را بپیمایند. «فَاقْرَءُواْ مَا تَیَسَّرَ مِنَ الْقُرْءَان؛ هر آنچه برایتان امکان دارد قرآن بخوانید».

در آیه‏ ى دیگر آنان‏که در قرآن اندیشه نمی ‏کنند مورد نکوهش قرار داده، می فرماید: «أَفَلَا یَتَدَبَّرُونَ الْقُرْءَانَ أَمْ عَلَى‏ قُلُوبٍ أَقْفَالُهَا؛ آیا به آیات قرآن نمی اندیشند؟ یا بر دلهایشان قفل‏هایى نهاده شده است؟»

امام حسین(ع) انس ویژه‏ اى با قرآن داشت چون منزلتى بزرگ براى آن قائل بود. نمونه‏ اى از این منزلت را می ‏توان در حکایت زیر مشاهده کرد:
«عبدالرحمان» به فرزند امام حسین(ع) «الحمدللَّه رب العالمین» را آموخت، وقتى که آن را بر پدر خواند، حضرت هزار دینار را به او بخشید و دهان او را پر از طلا کرد. از آن حضرت دلیل آن سؤال شد. حضرت پاسخ دادند: «چگونه می توان کار او را [تعلیم قرآن ]با این پاداش مقایسه کرد؟!».

انس امام حسین با قرآن را می توان در تمام زوایاى زندگیش ملاحظه کرد، نصایح و مواعظش، سیره‏ ى علمى و عملی اش و حماسه خونینش همه و همه در قرآن و الهام گرفته از آن بود. بنابراین کوته‏ بینانى که شخصیت حماسى و قیام مردانه‏ اش را زیر سؤال می ‏برند و گاه بر چسب خشونت‏ طلبى، عدم توجه به مصالح، بی ‏سیاستى، انتقام‏جویى و... را به آن حضرت نسبت می دهند اگر ریشه‏ هاى قرآنى عمل آن بزرگوار را بدانند و واقعاً در پى حق و یقین باشند نه بهانه‏ جویى، به حقیقت رهنمون خواهند شد.
آرى، اهل‏بیت و بویژه امام حسین(ع) فرزندان پیامبر و شاگرد مکتب قرآنند پس چگونه گفتار و مواعظشان متکى به قرآن نباشد ،حرکت و قیام حسینى از همان آغاز بر مبناى قرآن همراه بود. نه تنها ریشه‏ هاى این حماسه را می توان با قرآن بدست آورد بلکه امام(ع) خود با استناد به آیات قرآن حرکت خود را الهام گرفته از آن می ‏دانست که نمونه‏ هایى از آن را ذکر می کنیم.

الف) در نخستین برخورد با والى مدینه، خود و اهل‏بیت را معدن رسالت و... معرفى مى‏کند و مى‏فرماید: «در حالی که یزید مردى فاسق و شرابخوار و... است پس چگونه امام را شایسته است که با او بیعت کند.»

ب) هنگامى که مروان اصرار می کند که والى مدینه از امام حسین(ع) بیعت بگیرد امام(ع) او را پلید و خود را با استناد به قرآن «مُطهّر» بیان می ‏دارد: «اِلَیک عَنّى، أَنا مِنْ بَیْتِ الطَّهارةِ الّذین أنْزلَ اللَّهُ فیهم عَلى‏ نَبیّه: «إِنَّمَا یُرِیدُ اللَّهُ لِیُذْهِبَ عَنکُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَ یُطَهِّرَکُمْ تَطْهِیرًا».

ج) آنگاه که با کاروان خود از مدینه بیرون آمد این آیه را تلاوت فرمود: «رَبِ‏ّ نَجِّنِى مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِین» و این همان دعایى است که حضرت موسى(ع) به هنگام خروجش با بنی اسرائیل آن را بر زبان جارى ساخت.

د) آنگاه که به مکه رسید این آیه را تلاوت نمود: «وَ لَمَّا تَوَجَّهَ تِلْقَاءَ مَدْیَنَ قَالَ عَسَى‏ رَبِّى أَن یَهْدِیَنِى سَوَاءَ السَّبِیل» به این ترتیب هجرت خود را به هجرت موسى‏ که هر دو در جهت کوبیدن بیداد و ظلم بود تشبیه مى‏کند.

ه) پس از ورود به مکه نامه‏اى براى سران قبایل بصره نوشت و آنان را به کتاب خدا دعوت کرد: «وَ اَنا ادعوکم اِلى‏ کتابِ اللَّه و سُنة نبیّهِ».

و) وقتى که عصر پنج‏شنبه نهم محرّم عمر بن سعد فرمان حمله داد و لشکر به حرکت در آمد از برادرش اباالفضل(ع) درخواست می کند که یک شب از امویان مهلت بگیرید تا در آن شب فقط دعا، نماز، تلاوت قرآن، استغفار و راز و نیاز با خدا داشته باشد:
«فَهُوَ یَعْلَمُ أنّى کُنتُ قَدْ اُحِبُّ الصَّلوة و تلاوة کتابِهِ و کثرة الدَّعاء و الاستغفار» و خداوند می ‏داند که من نماز براى خدا و تلاوت قرآن و بسیارى دعا و استغفار را دوست می ‏داشتم» امام آن شب به خیمه باز مى‏گردد و تمام شب را چنین می کند.
اُنس امام با قرآن به دوران حیات جسمى محدود نمی شود بلکه بعد از شهادت نیز ادامه دارد: «منهال بن عمرو» گوید، چون سر مطهّر امام(ع) را به دمشق آورده بر نى حمل مى‏کردند، من پیش روى او بودم. شخصى سوره‏ ى کهف را مى‏خواند تا رسید به آیه‏ ى شریفه‏ ى «أَمْ حَسِبْتَ أَنَّ أَصْحَابَ الْکَهْفِ وَ الرَّقِیمِ کَانُواْ مِنْ ءَایَتِنَا عَجَبًا؛ آیا پنداشتى که داستان اصحاب کهف و رقیم از آیات شگفت ماست؟!» به خدا سوگند ناگاه آن سر مطهر به سخن آمد و با زبان فصیح فرمود: «شگفت‏ تر از اصحاب کهف، واقعه‏ ى شهادت و بردن من بر نى است».

«سلمة بن کهیل» گوید: سر مطهّر را دیدم که بر نى این آیه را می خواند «فَسَیَکْفِیکَهُمُ اللَّهُ وَ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیم؛ خداوند شما را از شر ایشان نگه خواهد داشت و او شنواى داناست».



راسخون



طبقه بندی: عشق،  عرفان،  ذکر، 
برچسب ها: انس با قرآن، امام حسین (ع)، دعا و استغفار، تلاوت قرآن، ذکر، سیرو سلوک، سیره ی علمی و عملی امام حسین(ع)،  

تاریخ : شنبه 18 آبان 1392 | 09:30 ب.ظ | نویسنده : سما آبی | نظرات
.: Weblog Themes By VatanSkin :.
ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | اخبار کامپیوتر، فناوری اطلاعات و سلامتی مجله علم و فن | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو