کربلا عصاره یک عمر عشق و ارادت به خدا

محبت عبارت است از تمایل پیدا کردن و راغب بودن به چیزی که موجب لذت و راحتی انسان می گردد، که زاییدهٴ معرفت و ناشی از ادراک آن چیز است. از این رو کشش و تمایلی که در عالم جمادات وجود دارد مثل آهن و آهن ربا، جاذبهٴ زمین و... چون ظاهراً ناشی از معرفت و ادراک نیست؛ محبت نامیده نمی شود. و نیز هر چه معرفت بیشتر باشد، محبت افزونتر می شود چنان که هر چه کمال و موجبات لذت در محبوب بیشتر شود، محبت پررنگ تر می گردد: ﴿والّذین ءامنوا أشدّ حبّاً لله﴾.
البته محبتی که انسان به خدا دارد از سنخ محبّت های دیگری است او کمالات را از ذات خود دارد و دیگران از او. از این جهت محبّت به او اصلی است ومحبت به دیگران تبعی؛ «أنت الّذی أزلت الأغیار عن قلوب أحبائک حتّی لم یحبّواسواک». محبت به او شهد خوشگواری است که هر کس چشید دل به اوسپرد و از دیگران چشم پوشید؛ «من ذالذّی ذاق حلاوة محبّتک فرام منْک بدلاً؟».
شرط رسیدن به کمال ایمان این است که انسان، خدا را از هر چیز، حتی از خودش بیشتر دوست داشته باشد؛ «لا یمحض رجل الإیمان بالله حتّی یکون الله أحبّ إلیه من نفسه وأبیه واُمّه ووُلْده وأهْله وماله ومن النّاس کلّهم».
فلذا چیزی که امام حسین(علیه السلام) را وادار کرد در روز عاشورا از همه چیز بگذرد، اسیرالکربات(اسیر گرفتاریها) گردد و هر مصیبت و اندوهی را تحمل کند؛ فقط عشق به خدای متعال بود. و این عشق چیزی نبود که ناگهان و در حادثهٴ سفر کربلا پیدا شده باشد. بلکه در تمام دوران حیات آن حضرت این عشق وجود داشت و حادثهٴ عاشورا در حقیقت ثمره و محصول این عشق و ارادت بود. مناجاتهایی که از آن حضرت در دسترس ما وجود دارد مخصوصاً دعای عرفه، گویای این عشق و ارادت و نفوذ آن در اعماق وجود آن حضرت است.




ادامه مطلب برچسب ها: عرفان و عشق، عشق و عرفان در عاشورا، امام حسین(ع)، اهلبیت و اصحاب امام حسین(ع)، کربلا، ارادت و اخلاص به خدا، محبت و محبوب،  

تاریخ : دوشنبه 20 آبان 1392 | 04:28 ب.ظ | نویسنده : سما آبی | نظرات

امام حسین(ع): پروردگار هستی چیزی خلق نکرد جز آنکه با ذکر خاصی خدا را حمد و سپاس گوید.





برچسب ها: امام حسین(ع)، ذکر، حمد و سپاس، آفرینش، بنده خدا،  

تاریخ : جمعه 29 شهریور 1392 | 08:16 ب.ظ | نویسنده : سما آبی | نظرات
.: Weblog Themes By VatanSkin :.
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات